Ik heb een belachelijk beroep!

Gezien door de ogen van een Costa Ricaanse gids. Geen werkstress in Costa Rica. Niet dat ze niet hard werken hoor. Er wordt gesjouwd met koffers, gekookt en keukens gepoetst, boten gevaren door rivieren met krokodillen bij laag water en door gidsen gesjouwd in de hitte, door de jungle, met een zwaar statief met verrekijker op hun schouder. In het hoogseizoen is het aanpoten om geld te verdienen, omdat tijdens het regenseizoen, er maar weinig toeristen zijn.

De meeste mensen blijven er vrolijk en vriendelijk bij.

Niemand ligt wakker van werkstress.

Waarom is bij ons werkstress beroepsziekte nummer 1 geworden?

Zijn we te ambitieus? Hebben we slavendrijvers als baas? Willen we te veel in materiële zin?

Veel Costa Ricanen boeit het totaal niet hoe ze wonen. Een eenvoudig houten hutje met golfplaten dak. Een schotel erop en een mooie tv erin en klaar ben je. Smartphone erbij en je bent geheel voorzien. De temperatuur zakt op veel plekken niet onder de 25 graden, dus een tochtvrij huis met gevelisolatie heb je daar niet nodig.

Daklozen vieren feestjes op het strand. Je vangt een vis, mept een kokosnoot uit de boom en plukt een mango. Dat lukt op een Nederlands strand helaas niet. De meesten van ons zullen toch graag dat tochtvrije huis en een warme winterjas willen.

Wat kun je wel meepakken van Pura Vida:

Realiseer je: sommige dingen gaan niet sneller dan ze gaan. Je kunt in negen maanden een baby krijgen met één vrouw. Het inschakelen van 9 vrouwen levert geen baby in één maand.

Morgen is er weer en dag en je kunt elke dag opnieuw beginnen.

Een haastklus levert vaak een lagere kwaliteit met meer fouten.

Kortom: vraag jezelf eens af, waar je stress van krijgt en wat die stress je oplevert en kost.

Tijd om daar verandering in te brengen? Ik help je inzicht krijgen en veranderen.